Prawo spadkowe to niezwykle ważna i często skomplikowana dziedzina prawa cywilnego, która reguluje proces przejścia majątku po śmierci osoby fizycznej. Kluczowe pytanie, które pojawia się w obliczu takiej sytuacji, brzmi: prawo spadkowe kto dziedziczy? Odpowiedź na nie nie zawsze jest oczywista i zależy od wielu czynników, przede wszystkim od tego, czy zmarły pozostawił testament, czy też nie. Zrozumienie zasad dziedziczenia jest kluczowe dla zapewnienia sprawiedliwego podziału majątku i uniknięcia potencjalnych sporów między spadkobiercami.

Proces dziedziczenia rozpoczyna się z chwilą śmierci spadkodawcy. Majątek zmarłego, zwany spadkiem, obejmuje nie tylko aktywa, takie jak nieruchomości, pieniądze czy ruchomości, ale także długi. Prawo polskie przewiduje dwa główne tryby dziedziczenia: ustawowe i testamentowe. W przypadku braku testamentu, zastosowanie znajdują przepisy dotyczące dziedziczenia ustawowego, które określają hierarchię osób uprawnionych do dziedziczenia. Natomiast w sytuacji, gdy testament został sporządzony, jego postanowienia mają pierwszeństwo, o ile są zgodne z prawem.

Zarówno dziedziczenie ustawowe, jak i testamentowe, wiąże się z koniecznością dopełnienia formalności prawnych, takich jak stwierdzenie nabycia spadku czy dział spadku. Często wymaga to udziału sądu lub notariusza. Warto pamiętać, że prawo spadkowe nakłada na spadkobierców również pewne obowiązki, a także otwiera drogę do dochodzenia swoich praw, na przykład w sytuacji, gdy testament jest nieważny lub gdy naruszone zostały prawa do zachowku.

Ustalenie kręgu spadkobierców ustawowych w prawie spadkowym

Kiedy zmarły nie pozostawił testamentu, prawo spadkowe wkracza z mechanizmem dziedziczenia ustawowego, który precyzyjnie określa, kto dziedziczy i w jakiej kolejności. Hierarchia ta jest ściśle określona i ma na celu zapewnienie dziedziczenia przez najbliższe osoby zmarłego. Podstawową zasadą jest dziedziczenie przez małżonka i dzieci zmarłego. Jeśli dzieci żyją, dziedziczą one w częściach równych. Jeśli jednak któreś z dzieci zmarło przed spadkodawcą, jego udział przypada jego zstępnym (dzieciom, wnukom), którzy dziedziczą w jego miejsce. Małżonek zawsze dziedziczy wraz z dziećmi, a jego udział jest zazwyczaj większy niż udział pojedynczego dziecka.

W przypadku braku zstępnych (dzieci, wnuków itd.), kolejnymi w kolejce do dziedziczenia są rodzice zmarłego. Dziedziczą oni w częściach równych. Jeśli jedno z rodziców zmarło przed spadkodawcą, jego udział przypada jego zstępnym, czyli rodzeństwu zmarłego, a następnie dzieciom rodzeństwa (siostrzeńcom i bratankom). Ta zasada zastępowania jest kluczowa i zapewnia, że majątek nie pozostaje bez spadkobierców.

Kolejne grupy spadkobierców ustawowych obejmują dziadków zmarłego, a w ich braku – ich zstępnych. Prawo spadkowe przewiduje nawet dalsze kręgi spadkowe, obejmujące pasierbów, a w ostateczności – gminę ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy lub Skarb Państwa. Jest to zabezpieczenie przed sytuacją, w której osoba zmarła nie miałaby żadnych bliskich krewnych.

• Dzieci i małżonek dziedziczą w pierwszej kolejności.
• Jeśli brak dzieci, dziedziczą rodzice i ich zstępni (rodzeństwo).
• W dalszej kolejności dziedziczą dziadkowie i ich zstępni.
• Ostatnią instancją jest gmina lub Skarb Państwa.

Dziedziczenie testamentowe kto dziedziczy i jego konsekwencje

Gdy zmarły sporządził testament, zasady dziedziczenia znacząco się zmieniają, ponieważ wola spadkodawcy ma priorytet. Testament to jednostronne oświadczenie woli, w którym osoba dysponuje swoim majątkiem na wypadek śmierci. Pozwala to na precyzyjne określenie, kto ma odziedziczyć poszczególne składniki majątku. W testamencie można powołać do spadku dowolne osoby, niekoniecznie spokrewnione ze spadkodawcą. Można również wydziedziczyć niektórych spadkobierców ustawowych, pod warunkiem spełnienia określonych przez prawo przesłanek.

Istnieją różne formy testamentów. Najczęściej spotykane są testamenty własnoręczne, sporządzane w całości pismem ręcznym przez spadkodawcę, opatrzone datą i podpisem. Inne formy to testament notarialny, sporządzony w formie aktu notarialnego, oraz testament ustny, dopuszczalny w wyjątkowych sytuacjach. Każda z tych form ma swoje specyficzne wymogi formalne, których niedochowanie może prowadzić do nieważności testamentu.

Nawet w przypadku testamentu, prawo polskie chroni pewne grupy osób, tzw. spadkobierców ustawowych, przed całkowitym pominięciem. Są to przede wszystkim zstępni, małżonek oraz rodzice spadkodawcy. Mają oni prawo do tzw. zachowku, czyli połowy wartości udziału, który przypadałby im przy dziedziczeniu ustawowym. Zachowek można dochodzić od spadkobierców testamentowych, którzy otrzymali spadek lub jego część.

Testament pozwala na elastyczne ukształtowanie przyszłości majątku. Spadkodawca może zdecydować o podziale aktywów w sposób inny niż przewiduje ustawa, powołać fundację, zapisać konkretny przedmiot konkretnej osobie (zapis) lub nałożyć na spadkobierców określone obowiązki (polecenie). Zrozumienie zasad sporządzania testamentu i jego skutków jest kluczowe dla każdego, kto chce świadomie zarządzać swoim majątkiem na przyszłość.

Zachowek w prawie spadkowym kto dziedziczy jego część

Kwestia zachowku w prawie spadkowym jest szczególnie istotna dla bliskich krewnych zmarłego, którzy zostali pominięci w testamencie lub otrzymali znacznie mniej, niż wynikałoby to z zasad dziedziczenia ustawowego. Zachowek to swoiste zabezpieczenie dla najbliższych, które ma na celu ochronę ich interesów majątkowych. Prawo do zachowku przysługuje zstępnym (dzieciom, wnukom), małżonkowi oraz rodzicom spadkodawcy, którzy byliby powołani do spadku z ustawy.

Wysokość zachowku wynosi co do zasady połowę wartości udziału spadkowego, który przypadałby uprawnionemu przy dziedziczeniu ustawowym. Jeżeli jednak uprawniony jest trwale niezdolny do pracy lub jest małoletni, należny mu zachowek wynosi dwie trzecie wartości tego udziału. Określenie tej wartości następuje na podstawie obiektywnej wyceny aktywów spadkowych w momencie śmierci spadkodawcy. Należy pamiętać, że do substratu zachowku wlicza się wartość darowizn uczynionych przez spadkodawcę, zarówno na rzecz spadkobierców, jak i osób trzecich, z pewnymi wyjątkami dotyczącymi darowizn na rzecz instytucji społecznych czy kościelnych.

Dochodzenie zachowku jest prawem, które można zrealizować na drodze sądowej, jeśli spadkobierca testamentowy nie chce dobrowolnie spełnić roszczenia. Przed skierowaniem sprawy do sądu warto podjąć próbę polubownego załatwienia sprawy. Należy również pamiętać o terminach. Roszczenie o zachowek przedawnia się po upływie pięciu lat od ogłoszenia testamentu lub, w przypadku braku testamentu, od otwarcia spadku (czyli od dnia śmierci spadkodawcy). Termin ten jest stosunkowo długi, ale warto go mieć na uwadze.

• Prawo do zachowku przysługuje zstępnym, małżonkowi i rodzicom.
• Wysokość zachowku to zazwyczaj połowa udziału ustawowego.
• Do obliczenia zachowku bierze się pod uwagę wartość darowizn.
• Roszczenie o zachowek przedawnia się po 5 latach.

Uproszczona procedura nabycia spadku kto dziedziczy formalności

Proces nabycia spadku, choć formalnie wymagający, może być w pewnych sytuacjach znacznie uproszczony. Służą temu dwie podstawowe ścieżki: stwierdzenie nabycia spadku przed sądem lub sporządzenie aktu poświadczenia dziedziczenia przez notariusza. Wybór między tymi drogami zależy od okoliczności konkretnej sprawy, przede wszystkim od tego, czy wszyscy potencjalni spadkobiercy są zgodni co do kręgu dziedziczących i sposobu podziału majątku.

Postępowanie sądowe o stwierdzenie nabycia spadku wszczyna się na wniosek. Sąd bada, czy zmarły pozostawił testament, jaki jest jego treść, a także ustala krąg spadkobierców ustawowych. W przypadku, gdy wszyscy spadkobiercy stawią się na rozprawie i zgodnie potwierdzą swój udział w spadku, postępowanie może przebiec szybko i sprawnie. Sąd wydaje postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku, które ma moc prawną i stanowi dowód nabycia spadku.

Alternatywą, często szybszą i mniej formalną, jest akt poświadczenia dziedziczenia sporządzany przez notariusza. Ta procedura jest dostępna tylko wtedy, gdy wszyscy spadkobiercy są zgodni i stawią się u notariusza. Notariusz spisuje akt, w którym stwierdza, kto dziedziczy spadek. Jest to rozwiązanie szczególnie korzystne, gdy nie ma sporów i wszyscy zainteresowani współpracują. Akt poświadczenia dziedziczenia ma takie same skutki prawne jak prawomocne postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku.

Po uzyskaniu stwierdzenia nabycia spadku lub aktu poświadczenia dziedziczenia, spadkobiercy mogą przystąpić do działu spadku. Dział spadku to proces podziału majątku zmarłego między spadkobierców, zgodnie z ich udziałami. Może on nastąpić polubownie, w drodze umowy między spadkobiercami, lub w drodze postępowania sądowego, jeśli nie uda się dojść do porozumienia. Wszelkie formalności związane z nabyciem i podziałem spadku mają kluczowe znaczenie dla ostatecznego ustalenia, kto dziedziczy poszczególne składniki majątku.

Dział spadku między spadkobiercami kto dziedziczy po podziale

Po formalnym ustaleniu kręgu spadkobierców i ich udziałów w spadku, kolejnym kluczowym etapem jest dział spadku. Jest to proces, w którym wspólny majątek zmarłego zostaje podzielony między spadkobierców stosownie do ich praw. Ten etap jest decydujący dla ostatecznego ustalenia, kto dziedziczy konkretne przedmioty, nieruchomości czy środki pieniężne. Dział spadku może odbyć się na kilka sposobów, w zależności od woli spadkobierców i charakteru składników majątku.

Najprostszym i najbardziej pożądanym rozwiązaniem jest dział spadku w drodze umowy. Wszyscy spadkobiercy, którzy mają do tego prawo, spotykają się i wspólnie ustalają, jak zostanie podzielony majątek. Może to oznaczać przyznanie konkretnych przedmiotów poszczególnym osobom, ustalenie wartości składników majątku i wyrównanie różnic pieniężnych, czy też sprzedaż części majątku i podział uzyskanych środków. Umowa o dział spadku wymaga formy pisemnej z podpisami poświadczonymi notarialnie, jeśli przedmiotem działu jest nieruchomość.

Jeśli porozumienie między spadkobiercami nie jest możliwe, konieczne staje się przeprowadzenie sądowego postępowania o dział spadku. Sąd, biorąc pod uwagę przede wszystkim wielkość udziałów spadkowych, ale także inne okoliczności, takie jak potrzeby poszczególnych spadkobierców czy przeznaczenie poszczególnych składników majątku, dokonuje podziału. Sąd może przyznać składniki majątku poszczególnym osobom, zobowiązać ich do spłaty pozostałych spadkobierców, a w ostateczności zarządzić sprzedaż całej masy spadkowej i podział uzyskanej kwoty.

Ważne jest, aby pamiętać, że z chwilą prawomocnego stwierdzenia nabycia spadku lub sporządzenia aktu poświadczenia dziedziczenia, spadkobiercy stają się współwłaścicielami całego majątku spadkowego. Dział spadku jedynie konkretyzuje ich prawa, przypisując im określone składniki majątku. Po zakończeniu działu spadku, każdy ze spadkobierców może swobodnie dysponować swoją częścią majątku, sprzedając ją, darując lub pozostawiając w spadku.

Odpowiedzialność za długi spadkowe kto dziedziczy ich ciężar

Prawo spadkowe nie dotyczy jedynie aktywów, ale również pasywów, czyli długów pozostawionych przez zmarłego. Kwestia odpowiedzialności za te długi jest niezwykle ważna i często stanowi źródło niepokoju dla spadkobierców. Zgodnie z polskim prawem, spadkobierca nabywa spadek wraz z długami. Oznacza to, że po śmierci spadkodawcy, jego wierzyciele mogą dochodzić swoich należności od spadkobierców.

Jednakże, aby chronić spadkobierców przed nieograniczoną odpowiedzialnością za długi, wprowadzono instytucję przyjęcia spadku z dobrodziejstwem inwentarza. Od 18 października 2015 roku, jeśli spadkobierca nie złoży w ciągu sześciu miesięcy od dnia dowiedzenia się o tytule swojego powołania oświadczenia o przyjęciu lub o odrzuceniu spadku, to dziedziczy spadek z dobrodziejstwem inwentarza. Oznacza to, że spadkobierca odpowiada za długi spadkowe tylko do wysokości wartości ustalonego w spisie inwentarza stanu czynnego spadku. W praktyce oznacza to, że wierzyciele mogą dochodzić od spadkobiercy tylko tyle, ile wynosi wartość odziedziczonego majątku.

Jeśli jednak spadkobierca odrzuci spadek, to tak jakby nie dożył otwarcia spadku i nie ponosi żadnej odpowiedzialności za długi. Odrzucenie spadku jest szczególnie istotne, gdy spadkodawca pozostawił więcej długów niż aktywów. Należy pamiętać, że odrzucenie spadku przez jednego spadkobiercę nie wpływa na prawa pozostałych spadkobierców.

Kluczowe jest zatem szybkie działanie po dowiedzeniu się o śmierci spadkodawcy. Spadkobiercy mają sześć miesięcy na złożenie oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku. Warto dokładnie przeanalizować stan majątku spadkowego i ewentualne zadłużenie, aby podjąć świadomą decyzję. W przypadku wątpliwości, warto skonsultować się z prawnikiem, który pomoże ocenić sytuację i wybrać najkorzystniejsze rozwiązanie.

• Spadkobierca dziedziczy spadek wraz z długami.
• Domyślnie spadek nabywany jest z dobrodziejstwem inwentarza.
• Oznacza to odpowiedzialność tylko do wartości odziedziczonego majątku.
• Możliwe jest odrzucenie spadku w terminie 6 miesięcy.

Wyłączenie od dziedziczenia w prawie spadkowym kto przez to traci

Prawo spadkowe przewiduje sytuacje, w których osoba uprawniona do dziedziczenia może zostać z niego wyłączona. Dwie główne przyczyny wyłączenia to niegodność dziedziczenia oraz wydziedziczenie. Obie te instytucje mają na celu zapewnienie sprawiedliwości i zapobieganie dziedziczeniu przez osoby, które swoim postępowaniem wykazały się rażącym brakiem szacunku dla spadkodawcy lub jego woli.

Niegodność dziedziczenia to instytucja prawna, która powoduje utratę prawa do dziedziczenia przez osobę, która dopuściła się rażących czynów wobec spadkodawcy lub jego najbliższych. Kodeks cywilny wymienia konkretne przyczyny niegodności, takie jak: popełnienie umyślnego przestępstwa przeciwko spadkodawcy lub jego najbliższym, dopuszczenie się podstępu lub groźby w celu odwrócenia od spadkodawcy obowiązku lub przeszkodzenie mu w sporządzeniu lub odwołaniu testamentu, czy też świadome ukrycie lub zniszczenie testamentu. Niegodność może być orzeczona przez sąd, a jej skutkiem jest to, że osoba niegodna traktowana jest tak, jakby nie dożyła otwarcia spadku.

Drugim sposobem wyłączenia od dziedziczenia jest wydziedziczenie. Jest to czynność prawna dokonywana przez spadkodawcę w testamencie. Spadkodawca może wydziedziczyć spadkobiercę, który postępuje w sposób rażąco naganny, mimo że nie stanowi to podstawy do uznania go za niegodnego. Typowe przyczyny wydziedziczenia to: uporczywe postępowanie wbrew woli spadkodawcy w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, zaniedbywanie obowiązków rodzinnych względem spadkodawcy mimo jego usprawiedliwionej potrzeby, czy też popełnienie przestępstwa przeciwko spadkodawcy. Wydziedziczenie musi być dokonane w testamencie i zawierać jasne wskazanie przyczyny wydziedziczenia.

Warto pamiętać, że zarówno niegodność, jak i wydziedziczenie, dotyczą tylko osób, które byłyby powołane do dziedziczenia na podstawie ustawy lub testamentu. Osoby, które nie mają prawa do dziedziczenia, nie mogą być z niego wyłączone. Skutki niegodności i wydziedziczenia są bardzo poważne, ponieważ prowadzą do całkowitej utraty praw do spadku, w tym prawa do zachowku.

OCP przewoźnika a prawo spadkowe kto dziedziczy obowiązki

W kontekście prawa spadkowego, gdy mówimy o OCP, mamy na myśli obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej przewoźnika. Jest to niezwykle ważne zabezpieczenie dla wszystkich uczestników ruchu drogowego, a jego skutki rozciągają się również na sferę dziedziczenia. W przypadku śmierci przewoźnika, który posiadał polisę OCP, jego prawa i obowiązki wynikające z umowy ubezpieczenia przechodzą na spadkobierców.

Jeśli przewoźnik zmarł, jego spadkobiercy stają się stroną umowy ubezpieczenia OCP. Oznacza to, że przechodzą na nich zarówno prawa, jak i obowiązki związane z polisą. Spadkobiercy mają prawo do korzystania z ochrony ubezpieczeniowej w przypadku wystąpienia szkody objętej polisą. Jednocześnie, są oni zobowiązani do dalszego opłacania składek ubezpieczeniowych, aby polisa była ważna. Zaniedbanie tego obowiązku może prowadzić do utraty ochrony ubezpieczeniowej, co w przypadku przewoźnika może mieć bardzo poważne konsekwencje finansowe.

Ważne jest, aby spadkobiercy niezwłocznie po dowiedzeniu się o śmierci przewoźnika skontaktowali się z ubezpieczycielem. Należy poinformować firmę ubezpieczeniową o zgonie i ustalić dalsze kroki związane z przejęciem polisy. Ubezpieczyciel przedstawi procedury dotyczące zmiany danych ubezpieczonego i ewentualnych zmian w warunkach umowy, choć zazwyczaj OCP przewoźnika jest ubezpieczeniem przypisanym do firmy, a nie osoby fizycznej, więc zmiana właściciela firmy będzie kluczowa.

Jeśli przewoźnik prowadził działalność gospodarczą jako osoba fizyczna (jednostka wpisana do CEIDG), to jego sukcesja w ramach OCP następuje automatycznie po stwierdzeniu nabycia spadku lub po zarejestrowaniu zmiany w CEIDG. Jeśli zmarły prowadził działalność w formie spółki, OCP przewoźnika jest przypisane do spółki i dziedziczenie dotyczy udziałów w spółce, a nie samej polisy. Zrozumienie tych zasad jest kluczowe dla zapewnienia ciągłości działalności i ochrony przed potencjalnymi roszczeniami w związku z wypadkami.

Testament notarialny a prawo spadkowe kto dziedziczy po jego sporządzeniu

Testament notarialny stanowi jedną z najbardziej bezpiecznych i pewnych form dysponowania majątkiem na wypadek śmierci. Sporządzany przez notariusza, zgodnie z prawem, gwarantuje jego ważność i zgodność z wolą spadkodawcy. Prawo spadkowe traktuje taki testament priorytetowo, a kwestia tego, kto dziedziczy po jego sporządzeniu, jest ściśle określona przez jego treść.

Gdy testament notarialny jest ważny, jego postanowienia mają pierwszeństwo przed zasadami dziedziczenia ustawowego. Notariusz, jako osoba zaufania publicznego, dba o to, aby spadkodawca rozumiał skutki prawne swoich decyzji i aby testament był sporządzony zgodnie z jego rzeczywistą wolą. W testamencie notarialnym można powołać do spadku konkretne osoby, określając ich udziały w spadku, lub przekazać im konkretne przedmioty majątkowe (zapis). Można również określić sposób podziału majątku lub nałożyć na spadkobierców określone obowiązki.

Po śmierci spadkodawcy, testament notarialny jest zazwyczaj odnajdywany w kancelarii notarialnej lub rejestrowany w elektronicznym Krajowym Rejestrze Testamentów. Notariusz lub sąd (jeśli testament trafił do sądu) odczytuje testament i ustala krąg spadkobierców zgodnie z jego treścią. W tym momencie rozpoczyna się proces ustalania, kto dziedziczy poszczególne składniki majątku.

Nawet w przypadku ważnego testamentu notarialnego, należy pamiętać o prawach do zachowku. Jeśli spadkobiercy ustawowi zostali pominięci w testamencie lub ich udział jest znacznie zredukowany, mogą oni dochodzić zachowku od spadkobierców testamentowych. Prawo spadkowe stara się zatem zrównoważyć swobodę testowania z ochroną interesów najbliższych członków rodziny.

• Testament notarialny ma pierwszeństwo przed dziedziczeniem ustawowym.
• Określa on precyzyjnie, kto dziedziczy i w jakiej części.
• Spadkobiercy testamentowi mogą być zobowiązani do zapłaty zachowku.
• Notariusz dba o zgodność testamentu z prawem i wolą spadkodawcy.

Skutki prawne testamentu kto dziedziczy i jak to wygląda

Testament, niezależnie od formy jego sporządzenia, ma fundamentalne skutki prawne wpływające na to, kto dziedziczy majątek po zmarłym. Jest to kluczowy dokument, który pozwala spadkodawcy na samodzielne ukształtowanie przyszłości swojego majątku. Zrozumienie mechanizmów działania testamentu jest niezbędne dla każdego, kto chce świadomie zarządzać swoim dziedzictwem lub przygotować się na proces dziedziczenia.

Podstawowym skutkiem prawnym testamentu jest powołanie do spadku wskazanych w nim osób. Mogą to być spadkobiercy ustawowi, ale również osoby obce, instytucje czy organizacje. Testament określa, w jakich częściach te osoby dziedziczą spadek. Oznacza to, że wolą spadkodawcy, kto otrzyma jego majątek, a kto nie.

Testament pozwala również na dokonanie tzw. zapisów i poleceń. Zapis polega na obciążeniu spadkobiercy lub kilku spadkobierców obowiązkiem przekazania oznaczonej osobie (zapisobiercy) określonego przedmiotu majątkowego ze spadku. Polecenie to natomiast nakłada na spadkobiercę lub wykonawcę testamentu obowiązek działania lub zaniechania określonych czynności, niekoniecznie związanych z majątkiem. Obie te instytucje wpływają na sposób, w jaki majątek będzie rozporządzany i kto ostatecznie będzie z niego korzystał.

Warto pamiętać, że testament może zostać zakwestionowany. Nieważność testamentu może wynikać z wad formalnych (np. brak podpisu, nieodpowiednia forma) lub wad oświadczenia woli (np. podstęp, groźba, choroba psychiczna spadkodawcy). W takiej sytuacji, jeśli testament zostanie uznany za nieważny, jego postanowienia tracą moc, a do dziedziczenia stosuje się przepisy o dziedziczeniu ustawowym. Z tego powodu, sporządzając testament, warto skorzystać z pomocy profesjonalisty, aby mieć pewność, że dokument jest sporządzony prawidłowo i skutecznie.

Dziedziczenie przez osoby prawne kto dziedziczy majątek spadkowy

Choć najczęściej myślimy o dziedziczeniu przez osoby fizyczne, prawo spadkowe dopuszcza również możliwość dziedziczenia przez osoby prawne. Oznacza to, że fundacje, stowarzyszenia, spółki prawa handlowego czy inne instytucje, które posiadają zdolność prawną, mogą zostać powołane do spadku na mocy testamentu. Jest to ważny element planowania spadkowego, pozwalający na wsparcie celów społecznych, naukowych czy charytatywnych.

Powołanie osoby prawnej do spadku może nastąpić wyłącznie w drodze testamentu. Spadkodawca musi wyraźnie wskazać w testamencie nazwę tej osoby prawnej oraz jej udziały w spadku. W przypadku braku takiej woli wyrażonej w testamencie, osoba prawna nie może dziedziczyć na zasadach dziedziczenia ustawowego. Przepisy dotyczące dziedziczenia ustawowego przewidują bowiem krąg spadkobierców wśród osób fizycznych, a w ostateczności gminę lub Skarb Państwa.

Po śmierci spadkodawcy, testament zawierający powołanie osoby prawnej podlega tym samym procedurom, co każdy inny testament. Po jego odczytaniu i stwierdzeniu nabycia spadku, osoba prawna nabywa spadek w zakresie określonym w testamencie. Następnie, zgodnie ze swoim statutem lub umową założycielską, zarządza odziedziczonym majątkiem, przeznaczając go na realizację swoich celów statutowych.

Warto pamiętać, że osoby prawne, podobnie jak osoby fizyczne, mogą zostać obciążone obowiązkiem zapłaty zachowku, jeśli ich powołanie do spadku skutkuje pominięciem lub zredukowaniem udziałów ustawowych spadkobierców. Zastosowanie prawa spadkowego w odniesieniu do osób prawnych jest zatem ściśle powiązane z jego ogólnymi zasadami, z naciskiem na wolę spadkodawcy wyrażoną w testamencie.